Informacje o patronach szkoły

Heliodor Święcicki

Urodził się 3 lipca (czerwca) 1854 roku w Śremie, lekarz, profesor Uniwersytetu Poznańskiego, działacz społeczny, prezes Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, był członkiem licznych lekarskich towarzystw naukowych w Polsce i za granicą. Przez blisko 20 lat pełnił funkcję przewodniczącego PTPN. Podobnie przez szereg lat działał honorowo w Towarzystwie Dobroczynności św. Wincentego a Paulo oraz w radzie nadzorczej Dziennika Poznańskiego. Przez długie lata bez rozgłosu opiekował się rodzinami biedoty poznańskiej , otaczając je opieką materialną i zaopatrując w polskie książki. Był bardzo popularny wśród uczącej się młodzieży polskiej. Wobec rażących niedomagań w organizacji ochrony zdrowia ludności polskiej, propagował wśród rodaków zasady społecznej działalności na rzecz ochrony zdrowia. Pierwszy spośród polskich lekarzy wysunął hasło powołania do życia instytucji pielęgniarki środowiskowej. Wraz z powstaniem niepodległego państwa polskiego przystąpił do prac nad powołaniem w Poznaniu uniwersytetu. To głównie za jego sprawą 5 kwietnia 1919r. Uniwersytet Poznański rozpoczął swoją działalność, a Święcicki został profesorem zwyczajnym jego Wydziału Lekarskiego i pierwszym rektorem uczelni, funkcję tę pełnił do końca życia. Wyrazem pełnego poświęcenia się nauce polskiej, a także głębokiego patriotyzmu Święcickiego było utworzenie przezeń w 1921r. fundacji "Nauka i Praca", mającej na celu popieranie nauki polskiej, uczonych i kształcącej się młodzieży z terenu całej Polski. Zmarł 12 października 1923 roku w Poznaniu i pochowany został na Skałce Poznańskiej w kościele św. Wojciecha.

strona główna  |   historia szkoły


Jarosław Dąbrowski

Urodził się 12(13) listopada 1836r. w Żytomierzu na Wołyniu. Ojciec, Wiktor Dąbrowski, bezrolny szlachcic, był skromnym urzędnikiem pieczętującym się herbem Radwan. Matka, Zofia z d. Falkenhagen-Zaleska, pochodziła ze spolszczonej rodziny inflanckiej (przez nią Dąbrowski był spokrewniony ze znanym pisarzem Józefem Korzeniowskim). Po śmierci ojca matka oddała dziesięcioletniego Jarosława do Korpusu Kadetów w Brześciu Litewskim. Następnie skierowano go do tzw. Pułku Szlacheckiego w Petersburgu, gdzie uzyskuje szlify chorążego. W roku 1859, po awansie na stopień porucznika, uzyskał zgodę na dalsze studia w Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu, jednej z najlepszych szkół tego rodzaju w Europie. Tam wstąpił do koła oficerskiego, które miało z początku charakter samokształceniowy, a następnie polityczno-spiskowy. W grudniu 1861r. Dąbrowski uzyskuje dyplom i stopień kapitana. Otrzymuje stanowisko kwatermistrza IV brygady piechoty stacjonującej w Warszawie, co umożliwia mu kontakt z kołami spiskowymi przygotowującymi powstanie. 14 sierpnia 1862 roku "Łokietek" (pseudonim nadany Dąbrowskiemu z racji niskiego wzrostu) zostaje aresztowany i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Tam bierze ślub z Pelagią Zgliczyńską. W październiku 1864r. zostaje skazany na śmierć przez rozstrzelanie za udział w przygotowaniach do powstania styczniowego. Wyrok ten ostatecznie zamieniono na 15 lat robót w kopalniach na Syberii. 14 grudnia Dąbrowski zbiegł w Moskwie z etapowego więzienia. Po wielu perypetiach w lecie 1865r. przybywa wraz ze zbiegłą z zesłania żoną do Paryża. Tu aktywnie działa na rzecz wyzwolenia Polski, choć na skutek działalności prowokatorów carskich zostaje aresztowany i osadzony w więzieniu (niebawem oczyszczono go z zarzutów). Po kapitulacji Paryża podczas wojny francusko-pruskiej 1870-71 wstępuje do powstałych oddziałów Komuny Paryskiej. W czasie walk z Wersalczykami na barykadach Montmartre otrzymuje śmiertelną ranę i umiera 22 maja 1871 roku. Zwłoki złożono na cmentarzu Pere Lachaise.

strona główna  |   historia szkoły